*Nederlandse versie & English version

I’m sure you have experienced the following… You are in a conversation with someone else or multiple people, and everyone seems to agree. Only to discover later that everyone understood something completely different. Like you have been speaking a whole different language.

We say yes, we nod, we get excited, we make plans, and for a moment it feels like we’re moving together as one unit.

Are we on the same page?

I recently thought about this while reflecting on two very different situations.

One was personal, something I actually discussed with multiple people just to see where people stand on this matter. The question was, what does it take for an interpersonal relationship to survive? Because two people can both want to invest in a relationship, but have completely different ideas about what that means.

One thinks that we need to talk about things that happen, to better understand each other and put in the work. The other thinks that we need to leave it behind and just move on. See… same desired destination if you think about it, but a different understanding of the road.

The other situation was business related. An upcoming shift in the market created a major opportunity. There was potentially a lot of money to be made and more importantly, a huge impact to be created. Both parties wanted to pursue it with great enthusiasm. At least, that was the idea. One followed through, and the other backed out last minute.

Whatever the reasons may be, these two cases made me wonder: how often do we think we’re aligned, simply because we agree on an idea? We say things like “Let’s go!, and I’m committed, we’ll make it work! Both sound like we are aligned.

But what does committed actually mean? How many hours do you put in? What sacrifices need to be made? What responsibilities do we have? What happens when things become difficult?

Sometimes we say the same words, but they have a different meaning to us. We have different expectations that aren’t being articulated. And sometimes it’s something simple, that we didn’t take the time to check whether we are actually aligned. And when reality hits, we realise that we maybe didn’t sign up for this.

Alignment isn’t agreement

Let me clear one thing up though. I don’t believe alignment means taking the same path. It simply means we are heading toward the same destination.

In fact, for me, disagreement can be incredibly valuable. We need different opinions, different perspectives and different ways of getting there. They challenge our thinking and can make the eventual outcome stronger. Something like: “All roads lead to Rome.”

You can disagree about how to get somewhere and still be completely aligned on where you’re going. Different paths, same direction… That’s alignment.

Are we really moving together?

We often spend a lot of time trying to convince people to see things our way. Maybe we should start with the question whether we are actually trying to get to the same place.

In business that might mean asking what an opportunity really required before everyone says yes. In relationships it might mean asking what “working on us” actually means to each person. In other relationships it might simply mean checking whether the thing we think is obvious is actually obvious to them too.

Misalignment might feel like the other person doesn’t care, or… sometimes you were just never moving towards the same thing in the first place.

So ask yourself: are the people around you really walking in the same direction… or is your excitement blurring your vision, so you can’t see you’ve been walking in different directions and passing each other once in a while?

Nederlands:

Je hebt vast wel eens het volgende meegemaakt… Je bent in gesprek met iemand anders of met meerdere mensen, en iedereen lijkt het eens te zijn. Om er later achter te komen dat iedereen iets heel anders begrepen had. Alsof je een heel andere taal hebt gesproken.

We zeggen ja, we knikken mee, we raken enthousiast, we maken plannen, en even voelt het alsof we als één geheel samen vooruitgaan.

Zitten we op dezelfde golflengte?

Ik dacht hier onlangs over na toen ik stil stond bij twee heel verschillende situaties.

De ene was persoonlijk; iets wat ik met meerdere mensen heb besproken, gewoon om te zien hoe anderen hierover denken. De vraag was: wat is er nodig om een interpersoonlijke relatie te laten slagen? Want twee mensen kunnen allebei in een relatie willen investeren, maar totaal verschillende ideeën hebben over wat dat precies inhoudt.

De ene vindt dat twee mensen moeten praten over wat er gebeurt, om elkaar beter te begrijpen en er uiteindelijk werk van te maken. De andere vindt dat je dingen achter je moet laten en gewoon verder moet gaan. Zie je… hetzelfde einddoel als je erover nadenkt, maar een ander begrip van de weg ernaartoe.

De andere situatie had met zaken te maken. Een aanstaande verschuiving in de markt bood een grote kans. Er viel potentieel veel geld te verdienen en, nog belangrijker, er kon een enorme impact worden gerealiseerd. Beide partijen waren enthousiast om hiermee aan de slag te gaan. Tenminste, dat was het idee. De ene partij zette het door, terwijl de andere zich op het laatste moment terugtrok.

Wat de reden ook moge zijn, deze twee gevallen zetten me aan het denken: hoe vaak denken we dat we op één lijn zitten, simpelweg omdat we het eens zijn over een idee? We zeggen dingen als “Laten we ervoor gaan!,“ en “Ik zet me er volledig voor in, we gaan dit voor elkaar krijgen!“ Beide klinken alsof we op één lijn zitten.

Maar wat betekent "zich volledig inzetten“ eigenlijk? Hoeveel uren steek je erin? Welke offers moeten er worden gebracht? Welke verantwoordelijkheden hebben we? Wat gebeurt er als het moeilijk wordt?

Soms gebruiken we dezelfde woorden in een gesprek, maar hebben ze voor ons een andere betekenis. We hebben verschillende verwachtingen die eigenlijk niet of niet goed genoeg worden uitgesproken. En soms is het iets eenvoudigs: dat we gewoon niet de tijd hebben genomen om na te gaan of we het daadwerkelijk eens zijn. En wanneer de realiteit toeslaat, beseffen we dat we hier misschien niet voor hebben getekend.

Afstemming is geen overeenstemming

Laat me één ding echter duidelijk maken. Ik geloof niet dat afstemming betekent dat we hetzelfde pad moeten volgen. Het betekent simpelweg dat we op weg zijn naar hetzelfde einddoel.

Sterker nog, voor mij kunnen afwijkende meningen juist ontzettend waardevol zijn. We hebben namelijk verschillende meningen, verschillende perspectieven en verschillende manieren om daar te komen nodig. Ze dagen ons denken uit en kunnen het uiteindelijke resultaat sterker maken. Zoiets als: “Er leiden meerdere wegen naar Rome.”

Je kunt het oneens zijn over hoe je ergens komt en toch volledig op één lijn zitten over waar je naartoe gaat. Verschillende paden, dezelfde richting… Dat is afstemming en eensgezindheid.

Gaan we echt samen vooruit?

We besteden vaak veel tijd aan het overtuigen van anderen om de dingen op onze manier te zien. Maar misschien moeten we ons eerst afvragen of we wel echt hetzelfde doel nastreven. Zien we hetzelfde eindpunt voor ons?

In het bedrijfsleven kan dat betekenen dat we ons afvragen wat een bepaalde kans werkelijk vereist, voordat iedereen ja zegt. In partner relaties kan het betekenen dat we ons afvragen wat ‘aan onze relatie werken’ voor ieder van ons precies inhoudt. In andere relaties kan het simpelweg betekenen dat we eerst nagaan of wat voor ons vanzelfsprekend is, ook voor hen zo vanzelfsprekend is.

Een gebrek aan afstemming of eensgezindheid kan aanvoelen alsof het de ander niets kan schelen, of… soms waren jullie gewoon nooit op hetzelfde doel gericht.

Vraag jezelf dus af: lopen de mensen om je heen echt in dezelfde richting… of vertroebelt je enthousiasme je blik, zodat je niet ziet dat jullie in verschillende richtingen lopen en elkaar gewoon af en toe passeren?

Are We Really on the Same Page?